Busvervoer: Als haringen in een ton

Bijna elke ochtend pers ik mij in een te volle bus. Ik voel mij dan als een haring in een ton. Met het openbaar bus vervoer in Nederland heb ik al jaren een haat- liefdeverhouding. In elke plaats waar ik kom – en dat zijn er ondertussen best veel – is er het zelfde probleem dat alles te maken heeft met capaciteit en planning en soms ook nog met knullige infrastructurele ingrepen.

In mijn woonplaats ’s-Hertogenbosch – bijvoorbeeld – is het een ramp om vroeg in de ochtend – met de bus – in de buurt van het ziekenhuis te komen. De route – van de meeste bussen – voert langs diverse scholen. De ziekenhuisbezoeker is hierdoor in de aap gelogeerd.
In de plaats waar ik werk is het al niet veel beter want daar zou al een tijd geleden een tram zijn gaan rijden in de richting van de onderwijswijk. Maar er is al jaren geen tram te bekennen, er rijden bussen die diverse keren zijn volgepakt met studenten.

Lang geleden toen ik nog naar school ging was dit al een probleem. Ruim vijftien jaar later ervaar ik deze problemen nog steeds. En het zal wel een geld kwestie zijn maar het is wat mij betreft een euvel dat verholpen dient te worden. Het vreemde is ook – dat wij reizigers – veel van dit ongemak maar over ons heen laten komen.

Het lijkt mij wiedes dat vervoersmaatschappijen en gemeenten niet weten op welke routes capaciteitsproblemen kunnen ontstaan. Op een route langs diverse scholen zal op gezette tijden de drukte toenemen door studenten die van of naar school komen. Daar zal men dan ook op in moeten spelen. In vele steden speelt men er niet op in, sterker nog de overige reizigers zijn er de dupe van.

Het inzetten van bussen in (binnen)steden zal uiteindelijk ook niet de oplossing blijken voor het vervoer van personen van A naar B.  Voor lange afstanden is men bezig met het ontwikkelen van de hyperloop maar voor korte afstanden mag de innovatie ook niet stil komen te staan.
De ontwikkelingen van transportmiddelen zonder chauffeur lijkt mooi maar daarmee is je capaciteitsprobleem niet opgelost. Daarbij zitten ook ethische kanten aan het verhaal. Om maar niet te zwijgen van de infrastructurele problemen die ook deze nieuwe ontwikkelingen met zich mee kunnen brengen.

Ik vrees dat ik over een X-aantal jaar mij zal bevinden in een zelf rijdend vehikel dat overladen is met passagiers. Er zal serieus gekeken moeten worden naar de capaciteit op de verschillende routes en hoe men materieel kan inzetten om het vervoer van personen – van A naar B – wel goed te laten verlopen. De vraag blijft ook hoelang de moderne mens  zich nog als haringen in een ton zou willen laten vervoeren?