Pfft Katholiek

Hier schrijft geen bekende Nederlander, geen prominent lid en ook geen praktiserend lid van de katholieke kerk. Een aantal keren per jaar kom ik in de kerk, de mooie Sint Jans kathedraal in ’s-Hertogenbosch. Dan brand ik een kaarsje bij het Mariabeeld van de kerk en zit graag in stilte te staren. In mij huist een worsteling want blijf ik een geregistreerde gelovige of stap ik op en ga mijn eigen weg?

Ook ik ben groot gebracht met het katholieke geloof, van doop en communie tot vormsel. Een aantal jaren heb ik de mis mogen dienen in een van parochiekerken van de stad.  Maar het zijn de ouderwetse principes die mij steeds verder van de kerk deden afdrijven. Bij de kerk waar ik vele jaren de kerst mis bezocht werd een jonge markante progresieve priester vervangen om dat hij niet voldeed aan de strenge leer van het bisdom. De kerk is een instituut geworden zonder ziel. En er sijpelt steeds meer rottig nieuws naar buiten over misstanden binnen de kerk, jaar na jaar.

Een licht puntje was even de verkiezing van de huidige paus maar wat moet ik met een man in een jurk ergens in Rome. Vanuit historisch oogpunt is het Vaticaan prachtig maar wat ik daar in de kerken heb zien staan daar kunnen arme mensen jaren van eten.

Mijn geloof gaat uit van de kracht van liefde voor mensen in mijn omgeving. Ik heb daar niet langer een kerk vol oude dwaze mannen voor nodig. Toch is er die drempel die mij blijft weerhouden om mij daadwerkelijk uit te schrijven. De worsteling is er dus niet alleen voor bekende Nederlanders maar zeker ook voor afgedreven lammeren zoals ik.