Hittegolf

Daar zit ik weer in trein nummer zoveel. Het is afzien. Ik zeur eigenlijk vrij weinig over mijn chronische aandoening. Het is wat het is zal ik maar zeggen. 

Veel mensen denken dat je chronische aandoening bij spoorslag weg is als je werkt. Dit is echter een foutieve constatering. Ik sleep het dag in en dag uit met mij mee. 


In tijden van extreme hitte vraagt de aandoening meer van mij dan op normale dagen met dragelijke temperaturen. Tot de 28 graden is er meestal geen vuiltje aan de lucht. Maar zodra het kwik die magische grens voorbij is dan begint het feest. En een feest is het als je geen energie hebt om de dag door te komen, acht uur te werken en ook nog eens ongeveer vier uur moet reizen, in een huishouden meedraaien en ook gewoon nog leuke dingen zou willen doen. Het is een tijd van keuzes maken.

Er werd mij op het hart gedrukt dat er nog meer van deze mooie warme zomers aan gaan komen. Ik ga mij daar dan maar eens goed op voorbereiden zodat ik er op lange termijn nog beter tegen kan. Het heeft in mijn ogen ook niet veel zin om er elke keer maar weer over te zeuren.

Vandaag start het weekend gelukkig en kan ik uitrusten.